A little world of a little girl.

 

      นี่แหละคือหน้าตาของเลกกิ้งที่เราจะเขียนถึงมันออกแนวคล้ายๆถุงน่องเลยนะ ที่คนส่วนใหญ่ใส่กัน อย่างที่หลายคนอาจจะรู้อยู่แล้วว่าพวกถุงน่องเนี่ยมันก็แค่ใส่อำพรางตา ไม่ได้ปกปิดอะไรได้จริงๆถ้าขยับท่าทางไม่ดี อาจมีอาการ.... แควกกกกก! ได้ในพริบตาและไม่ทันตั้งตัว

 

     กรณีศึกษาก็คือ บางคนใส่กางเกงเลกกิ้งถุงน่องนี้ออกไปข้างนอก ไปเที่ยว ไปดูหนัง ฟังเพลง หรือแม้กระทั่งไปทำกิจกรรมที่เราไปมา (ดังทีกล่าวตอนต้น) ด้วยความที่กิจกรรมมันเป็นกิจกรรมแบบการรับน้อง หรืออะไรเทือกนั้นแล้วแต่จะเรียกขานกัน มันก็มีการร้องเพลง มีการลุกนั่ง มีการเต้นแร้งเต้นกา กันตามประสา เราก็ไม่ได้จะไปจับผิดอะไรเค้า แต่บังเอิ๊ญญ เพื่อนผู้หญิงที่เพิ่งทักทายกันซักพัก บังเอิญนั่งฝั่งตรงข้ามเราพอดี พอเธอนั่งลงขัดสมาธิเท่านั้นแหละ เราก็เกือบจะสะดุ้งยกมือขึ้นปิดตา แต่กลัวว่าเค้าจะสังเกตเห็นว่าเราเป็นอะไร ก็เลยทำเฉยๆ แอบสังเกตคนข้างๆ (ที่มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง)ว่ามีใครเห็นอะไรอย่างที่เราเห็นรึเปล่า...ปรากฎว่าไม่มีใครแสดงอาการ เราก็โล่งใจ แต่สงสารเค้าจริงๆ เพราะตอนที่เค้านั่งลง เวลาเราลงนั่งขัดสมาธิกันลองจินตนาการตาม เราก็ต้องแยกเข่าสองข้างออกนิดๆ แล้วถึงแหกต้นขาด้านในออกกว้างๆ ให้นั่งลงไปได้ใช่ไหม? ก็ตอนนั้นแหละ  ที่ไอกางเกงเลกกิ้งทำพิษ เพราะพอผ้ามันยืดดดดออก ผ้ามันก็จะโปร่งใสทันที (ถ้าใครไม่เข้าใจไปลองเอามาดึงดูได้) เอ้อ..แล้วเราก็เห็นเต็มๆ เห็นอะไรที่เคยซ่อนอยุ่ใต้เนื้อผ้านั่น ทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากจะดูซักนิด

 

     จากเหตุการณ์นี้ เราไม่ได้ทำอะไรต่อ นอกจากทำเป็นลืมๆ ไม่สนใจอะไร และที่ไม่เข้าไปบอกเค้าก็เพราะว่าเราไม่อยากทำให้เค้าอายเรา เราก็เพิ่งเคยเห็นหน้าเค้าครั้งแรกวันนั้นซะด้วย ถ้าเราบอกเค้าๆ ก็อาจจะพาลกังวลไม่กล้าทำกิจกรรมต่อ ต้องรีบกลับบ้านไปเลยรึเปล่า? หรือเค้าจะอายไม่กล้านั่งแหกขาอีกเลย? หรือบางทีเราควรเตือนเค้าให้เค้านั่งระวังๆ กว่านี้? เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราควรทำอะไร...